Najemcy powierzchni komercyjnych – korporacje, sieci handlowe i firmy logistyczne – muszą na bieżąco śledzić zmieniające się regulacje wpływające bezpośrednio na ich funkcjonowanie: od CSRD (kto raportuje), przez EUDR (pochodzenie surowców), PPWR (projektowanie opakowań), CBAM (koszty emisji w imporcie), aż po dyrektywę EmpCo (zasady informowania konsumenta o wpływie produktu na środowisko). Równolegle do nacisku regulacyjnego obserwujemy profesjonalizację wdrażania ESG w firmach. Już dziś klienci oczekują niejednokrotnie od swoich dostawców więcej niż wymagają tego od nich konkretne przepisy, przykładem może być tutaj posiadanie na odpowiednim poziomie certyfikacji EcoVadis, podpisanie Kodeksu Dostawcy czy też posiadanie niezależnej atestacji przeprowadzonych obliczeń śladu węglowego czy też zewnętrznego audytu komunikacji w celu ograniczenia ryzyka greenwashingu.

Najszybsze zmiany widać w obszarze komunikacji konsumenckiej i walce z greenwashingiem. Unijna dyrektywa EmpCo (Empowering Consumers for the Green Transition) radykalnie zaostrza zasady dotyczące formułowania przekazów środowiskowych. Ogólnikowe zapewnienia typu „przyjazny środowisku” czy „neutralny klimatycznie”, niepoparte weryfikowalnymi danymi, stanowią dziś ryzyko prawne.

Choć pełne wdrożenie polskich przepisów w tym zakresie zostało przesunięte o rok z 27.09.2026 na 27.09.2027, ryzyko wizerunkowe i finansowe zmaterializowało się już teraz. Dowodem jest chociażby wrześniowe działanie UOKiK-u wobec L’Oréal Polska, dotyczące niejasnego prezentowania środowiskowej oceny produktów Garnier. To czytelny sygnał dla całego rynku: twierdzenia środowiskowe (green claims) podlegają weryfikacji organów kontrolnych, niezależnie od tempa implementacji dyrektyw. Oznacza to, że każdy komunikat o walorach ekologicznych na rynku najemcy musi być zatwierdzony przez działy prawne.

Druga połowa roku to także wejście w życie precyzyjnych wymogów operacyjnych. W sierpniu zaczęto bezpośrednio stosować unijne rozporządzenie PPWR (Packaging and Packaging Waste Regulation), które docelowo zmieni ramy projektowania, składu i oznakowania opakowań. Dla producentów i dystrybutorów operujących w centrach logistycznych oznacza to konieczność natychmiastowej weryfikacji zawartości określonych substancji w opakowaniach mających kontakt z żywnością (m.in. PFAS i metali ciężkich). Jednocześnie firmy projektujące opakowania muszą uwzględniać wymogi na rok 2030 – w tym obowiązkową recyklowalność i minimalną zawartość recyklatu.

Równolegle, pod koniec 2026 r., duże i średnie podmioty będą musiały operacyjnie zmierzyć się z wymogami EUDR. W praktyce wymaga to wdrożenia systemów due diligence zdolnych udowodnić pełną identyfikowalność produktów i geolokalizację dostaw na rynkach, m.in. drewna, kawy czy soi. Przepisy te zamykają czas, w którym łańcuch dostaw pozostawał tajemnicą handlową, a odpowiedzialność najemcy kończyła się na bramie jego fabryki.

W cieniu zaostrzających się regulacji produktowych Komisja Europejska koryguje samo podejście do raportowania. Przyjęte w lipcu uproszczone standardy ESRS oraz dobrowolny wykaz dla firm pozostających poza obowiązkowym CSRD pokazują dążenie do ograniczenia kosztów administracyjnych. Równocześnie zarysowuje się wyraźna praktyka rynkowa – firmy, które ustawowo nie podlegają pod obowiązkowe ramy CSRD, coraz częściej dobrowolnie wdrażają standardy raportowania, traktując to jako warunek utrzymania współpracy z korporacyjnymi partnerami biznesowymi. Wraz z uproszczonymi europejskimi standardami raportowania danych zrównoważonego rozwoju (ESRS), Komisja Europejska opublikowała również dobrowolny standard raportowania (VS).