Budując odporność swojej roli
Odporność psychiczna (nie)widzialny filar obiektów i biur, przestrzeni
Przez lata branża nieruchomości i środowiska pracy opierała się na mierzalnych wskaźnikach. Metry kwadratowe, koszty operacyjne, poziom obłożenia i efektywność procesów stały się podstawowym językiem zarządzania. W tej narracji człowiek często pojawiał się wyłącznie jako użytkownik przestrzeni lub element systemu. Tymczasem coraz wyraźniej widać, że kondycja psychiczna ludzi, zarówno korzystających z obiektów, jak i tych nimi zarządzających, staje się jednym z kluczowych wyzwań współczesnego rynku.
Aby ten temat właściwie zrozumieć, konieczne jest rozróżnienie dwóch pojęć, które w debacie publicznej często funkcjonują zamiennie, a w prakxtyce oznaczają zupełnie inne doświadczenia. Z resztą sama traktowałam je jako tożsame.
Samotność a osamotnienie. Kluczowe rozróżnienie.
Samotność to stan obiektywny, polegający na ograniczonej liczbie kontaktów społecznych lub fizycznej nieobecności innych osób. Odnosi się do sytuacji życiowej, a niekoniecznie do przeżyć emocjonalnych jednostki. Może być wyborem i nie musi wiązać się z cierpieniem psychicznym. W kontekście pracy bywa świadomą decyzją, formą regeneracji, skupienia lub indywidualnego trybu działania.
Osamotnienie ma inny charakter. Jest subiektywnym doświadczeniem emocjonalnym, związanym z poczuciem braku bliskości, więzi lub zrozumienia ze strony innych ludzi. Nie zależy bezpośrednio od liczby relacji ani od fizycznej obecności innych osób. Może występować również w otwartym biurze, pełnym ludzi budynku czy dużym zespole. Zazwyczaj wiąże się z dyskomfortem psychicznym i obniżeniem dobrostanu.
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla branży nieruchomości i zarządzania miejscem pracy. Większość współczesnych obiektów nie cierpi na brak ludzi. Cierpi natomiast na deficyt relacji, poczucia przynależności i sensownego kontaktu. Osamotnienie nie jest więc skutkiem stricte pustych przestrzeni, lecz sposobu, w jaki są one projektowane, zarządzane i użytkowane.
WHO szacuje, że 1 na 6 osób na świecie doświadcza osamotnienia — a długotrwała izolacja zwiększa ryzyko śmierci o 26–32%, porównywalnie z paleniem papierosów.
W biurze z 20 osobami statystycznie siedzą obok siebie co najmniej cztery osoby odczuwające osamotnienie. Nie brak im kontaktu fizycznego — brakuje im poczucia więzi. Osamotnienie nie jest problemem architektury, lecz relacji.
Osamotnienie a odporność psychiczna w pracy z nieruchomościami
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla branży nieruchomości i zarządzania miejscem pracy. Większość współczesnych obiektów nie cierpi na brak ludzi. Cierpi natomiast na deficyt relacji, poczucia przynależności i sensownego kontaktu. Osamotnienie nie jest więc skutkiem pustych przestrzeni, lecz sposobu, w jaki są one projektowane, zarządzane i użytkowane.
W obliczu tak rozumianego osamotnienia kluczową kompetencją staje się odporność psychiczna. Nie jako modny termin czy indywidualna „twardość”, lecz jako realna zdolność funkcjonowania w warunkach presji, niepewności i ciągłej odpowiedzialności.
Jak wskazują psychologowie: Doug Strycharczyk i Peter Clough, odporność psychiczna to „cecha osobowości, która w dużym stopniu determinuje to, jak ludzie reagują na wyzwania, stres i presję, niezależnie od okoliczności”. Nie jest ona pancerzem, który chroni przed trudnymi emocjami, lecz zdolnością do sprawnego powrotu do równowagi po przeciążeniu.
Trzy filary odporności psychicznej
W kontekście pracy w nieruchomościach budowanie odporności psychicznej opiera się na trzech fundamentach: ruchu, regeneracji i relacjach. Choć każdy z nich jest niezbędny, ich znaczenie w naszej branży rozkłada się nierównomiernie.
Ruch pozwala regulować napięcie i „spalać” kortyzol generowany przez stres. Daje możliwość fizycznego wyjścia z obciążenia, kortyzolu, które narasta podczas trudnych negocjacji, awarii czy sytuacji kryzysowych. Jest jednym z najszybszych regulatorów układu nerwowego.
Regeneracja to higiena umysłu. Umiejętność czasowego odłączenia się od maili, komunikatorów i trybu ciągłej dostępności. To sen, odpoczynek i przerwy, które pozwalają układowi nerwowemu wrócić do stanu bazowego i odbudować zasoby poznawcze.
Relacje są jednak filarem, który w rolach nieruchomościowych kuleje dziś najbardziej.
W świecie zdominowanym przez transakcyjność, procedury i gaszenie pożarów, relacje zarządców nieruchomości, facility managerów czy office i workplace managerów często mają charakter powierzchowny lub czysto zadaniowy. Służą realizacji celu, rozwiązaniu problemu lub egzekwowaniu odpowiedzialności. Rzadko dają poczucie realnego wsparcia, wspólnoty czy bycia rozumianym.
Odporność psychiczna nie jest cechą stałą - to „mięsień”, który wymaga regularnego zasilania z trzech różnych źródeł. W branży nieruchomości, gdzie presja czasu i oczekiwań jest ogromna, kluczowe jest zachowanie równowagi między nimi a najbardziej relacji.
Wskazówka dla Zarządcy / OM : Jeśli czujesz, że Twoja odporność spada, sprawdź, który z tych filarów jest najbardziej zaniedbany. W naszej branży najczęściej są to Relacje - często jesteśmy otoczeni ludźmi, ale pozostajemy z nimi w relacji czysto zadaniowej, co może pogłębiać poczucie izolacji.
W efekcie osoby funkcjonujące na pierwszej linii zarządzania budynkami i przestrzeniami, mimo stałego kontaktu z ludźmi, pozostają emocjonalnie i mentalnie odizolowane. To właśnie deficyt jakościowych relacji najszybciej kruszy odporność psychiczną w tej branży. Bez odbudowy tego filaru nawet najlepsza dieta, sport czy techniki regeneracyjne nie ochronią przed wypaleniem wynikającym z osamotnienia związanym już z wspomnianej definicji “ poczuciem braku więzi lub zrozumienia ze strony innych ludzi”. Nasza reakcja na stres (w tym stres wynikający m.in. z osamotnienia) jest odzwierciedleniem poziomu odporności psychicznej.
Osamotnienie jako zjawisko systemowe
Jeszcze do niedawna osamotnienie postrzegane było jako prywatny problem jednostki. Tymczasem współczesne badania jednoznacznie pokazują, że ma ono charakter systemowy i zdrowotny. Dane przywoływane w raportach dotyczących zdrowia psychofizycznego wskazują, że 1 na 6 osób na świecie doświadcza osamotnienia (czyli jak rozejrzysz się np. na swoim open space gdzie siedzi 20 osób lub w kawiarni pełnej ludzi to tam znajdziesz co najmniej 4 osoby, które odczuwają ten stan). Skala ta sprawia, że zjawisko to dotyczy nie tylko relacji osobistych, ale także miejsc pracy, obiektów komercyjnych i całych ekosystemów organizacyjnych.
Z perspektywy zarządzania nieruchomościami osamotnienie przestaje być emocją, a zaczyna funkcjonować jako niewidzialny koszt operacyjny. Długotrwała izolacja społeczna zwiększa ryzyko śmierci o 26–32% (WHO), Uwaga! porównywalnie z paleniem papierosów. W praktyce branżowej przekłada się to na spadek zaangażowania, większą absencję, konflikty i rotację, zarówno wśród użytkowników przestrzeni, jak i osób nimi zarządzających.
Paradoksalnie im bardziej zurbanizowane i zagęszczone środowisko, tym częściej pojawia się poczucie izolacji.
Sygnał ostrzegawczy od młodego pokolenia
Skalę problemu szczególnie wyraźnie pokazują dane dotyczące młodych ludzi. Raport „Nigdy więcej samotności”, obejmujący 3 700 osób z pokolenia Z w wieku 13–28 lat, wskazuje, że 65% młodych Polaków regularnie odczuwa samotność. To doświadczenie większości, a nie marginalnej grupy.
Jednocześnie badanie pokazuje, że sześć na dziesięć osób podejmuje aktywne próby wyjścia z tego stanu. Najczęściej jest to próba nawiązania bezpośredniego kontaktu z drugą osobą, deklarowana przez 65,1% badanych. Dopiero na drugim miejscu pojawia się korzystanie z mediów społecznościowych. Dane te jasno pokazują, że mimo stałego dostępu do technologii młodzi ludzie wciąż poszukują relacji w świecie fizycznym. Ufff….
Autorzy raportu zwracają jednak uwagę, że ogromnym wyzwaniem pozostaje dla nich nawiązywanie głębokich emocjonalnych więzi poza przestrzenią cyfrową, szczególnie po doświadczeniu długotrwałej izolacji w czasie pandemii. Z perspektywy rynku nieruchomości to istotny sygnał. Pokolenie Z weszło na rynek pracy, wynajmuje biura i mieszkania oraz kształtuje nowe oczekiwania wobec przestrzeni.
Osamotnienie nie znika z wiekiem
Problem nie kończy się jednak na młodych. Badanie „Poczucie samotności wśród dorosłych Polaków” zrealizowane przez Instytut Pokolenia pokazuje, że 53% dorosłych Polaków doświadcza samotności, a 35% nie ma nikogo, do kogo mogłoby zwrócić się o pomoc. Osamotnienie nie jest więc przejściowym etapem życia, lecz doświadczeniem, które towarzyszy ludziom także w dojrzałości zawodowej.
Dla zarządców nieruchomości, facility managerów oraz office i workplace managerów oznacza to pracę z użytkownikami, dla których osamotnienie często jest stanem wyjściowym. Zważywszy na multi-pokoleniowość na rynku pracy nie możemy pomijać już żadnych kategorii wiekowych. Przestrzeń nie jest w tym procesie neutralna. Może pogłębiać izolację albo realnie ją łagodzić.
Osamotnienie wpisane w rolę?
W branży nieruchomości i office managementu osamotnienie rzadko wynika z braku kontaktów. Częściej jest efektem strukturalnym. Zarządcy nieruchomości funkcjonują pomiędzy interesami inwestorów, oczekiwaniami użytkowników i ograniczeniami budżetowymi. Facility managerowie odpowiadają za bezpieczeństwo, ciągłość działania i komfort techniczny. Office i workplace managerowie są najbliżej codziennych emocji pracowników i napięć zespołowych.
W praktyce często wygląda to tak: zarządca zna dziesiątki osób w obiekcie, ale wszystkie rozmowy sprowadzają się do usterek, terminów i decyzji. Office managerka jest pierwszą osobą, do której trafiają napięcia zespołu, ale sama nie ma przestrzeni, by powiedzieć, że jest zmęczona. Facility manager odpowiada za bezpieczeństwo wszystkich, a jednocześnie funkcjonuje w ciągłym trybie samotnego reagowania. Kontakty są intensywne, ale relacji wspierających brakuje.
Raporty pokazują, że długotrwałe osamotnienie uruchamia tzw. mechanizm nadczujności na zagrożenia społeczne. Prowadzi to do sztywności w działaniu, reaktywności i wycofania z relacji. W praktyce oznacza to spadek odporności psychicznej, rozumianej nie jako brak „siły”, lecz jako przeciążenie systemu, który nie został zaprojektowany z myślą o wsparciu.
Przestrzeń jako środowisko psychospołeczne
Środowisko fizyczne nie pozostaje obojętne wobec osamotnienia. Przestrzenie, które eliminują możliwość spontanicznego kontaktu, wzmacniają izolację, nawet jeśli formalnie są pełne ludzi. Dotyczy to zarówno biur typu open space, jak i anonimowych części wspólnych w obiektach komercyjnych i mieszkaniowych.
Dodatkowym wyzwaniem są zmiany modeli pracy. 23–40% pracowników zdalnych wskazuje osamotnienie jako główny problem pracy. W tym kontekście biuro przestaje być wyłącznie miejscem realizacji zadań, a staje się jednym z ostatnich realnych punktów budowania relacji społecznych.
Warto w tym miejscu podkreślić, że na poziom osamotnienia i odporności psychicznej wpływają nie tylko relacje, ale również podstawowe parametry środowiska pracy. Chroniczny hałas, brak prywatności akustycznej, niedobór światła dziennego czy słaba jakość powietrza zwiększają przeciążenie układu nerwowego. W takim stanie ludzie szybciej się irytują, częściej wycofują z kontaktu i mają mniejszą zdolność do budowania relacji. Przestrzeń, która fizycznie męczy, emocjonalnie izoluje.
Dlaczego to działa:
Środowisko fizyczne może zarówno pogłębiać izolację, gdy jest sterylne i bezosobowe, jak i aktywnie jej przeciwdziałać, jeśli wspiera spotkania i poczucie przynależności.
Wspólna odpowiedzialność za relacje
Facility Management przestaje dziś być wyłącznie funkcją utrzymania obiektu, a staje się zarządzaniem warunkami, w których ludzie mogą zachować równowagę psychiczną i zdolność do relacji.
Budowanie odporności psychicznej nie jest zadaniem jednej funkcji. Wymaga współpracy zarządców, facility managerów oraz office i workplace managerów. Brak dialogu pomiędzy tymi rolami sprzyja osamotnieniu decyzyjnemu i przeciążeniu jednostek.
Office i workplace managerowie na pierwszej linii
Office i workplace managerowie coraz częściej pełnią funkcję nieformalnych buforów emocjonalnych organizacji. Bez jasnych granic i wsparcia systemowego rola ta prowadzi do własnego przeciążenia i spadku odporności.
Nowy wymiar wartości nieruchomości
Osamotnienie przestaje być tematem prywatnym. Staje się wskaźnikiem jakości zarządzania, przestrzeni i relacji. Obiekty, które potrafią mu przeciwdziałać, budują trwałą wartość, nie tylko finansową, ale także społeczną i operacyjną. W świecie nieruchomości to właśnie odporność psychiczna ludzi i jakość relacji coraz częściej decydują o tym, czy przestrzeń izoluje, czy łączy.
Obiekty, które realnie obniżają poziom osamotnienia, budują nie tylko lepsze doświadczenie użytkownika, ale też stabilniejsze relacje, mniejszą rotację i długofalową wartość operacyjną.
Myślę, że na koniec dnia...
...wszystkie wskaźniki efektywności, optymalizację kosztów i nowoczesne systemy zarządzania są waznę, nikt nie działa charytatywnie nie mniej warto zadać sobie pytania: jak my się w tej przestrzeni czujemy? Jak połączyć zyskowność z empatią. Czy to możliwie?
W branży, która pędzi od awarii do negocjacji, osamotnienie stało się cichym pasażerem na gapę. Często zakładamy, że profesjonalizm to nieprzenikniona maska, ale to właśnie ten dystans buduje mur izolacji. Pamiętajmy, że odporność psychiczna to nie tylko „wytrzymywanie” presji – to także odwaga do tego, by w środku wypełnionego kalendarza zatrzymać się na minutę dłużej przy drugim człowieku. Nie po to, by załatwić sprawę, ale by zapytać „co u Ciebie?” i faktycznie poczekać na odpowiedź.
Zarządzanie nieruchomościami to w rzeczywistości zarządzanie relacjami. W świecie pełnym technologii i pustych metrów kwadratowych, największym luksusem i najskuteczniejszym lekarstwem na osamotnienie staje się nasza uważna obecność.
„Najrzadszą i najczystszą formą szczodrości jest uważność.” - Simone Weil
Może więc jutro, zamiast wysyłać kolejnego maila do osoby siedzącej trzy biurka dalej, po prostu podejdźmy? A przy kolejnej okazji spotkania z Zarządcą lub służbami technicznymi na budynku pomachaj życzliwe z daleka albo /i powiedz im dobra robota! po zakończonym zadaniu! Ta jedna minuta czy 2 słowa czy gest może być najlepszą inwestycją w odporność psychiczną naszą i ich a okraszone szczyptą uśmiechu początkiem budowania relacji opartej na życzliwości. Daj znać jak CI poszło :-)
Źródła
- Raport analityczny dotyczący osamotnienia i zdrowia psychofizycznego w kontekście środowiska zbudowanego (WHO, dane globalne).
- Raport „Nigdy więcej samotności” – badanie pokolenia Z, edycje 2022 i 2023, badanie ilościowe obejmujące 3 700 osób w wieku 13–28 lat.
- „Poczucie samotności wśród dorosłych Polaków” (2023), Instytut Pokolenia – badanie obejmujące 3 142 respondentów.
- Analizy dotyczące wpływu osamotnienia na zdrowie, produktywność i funkcjonowanie poznawcze, w tym porównanie skutków izolacji społecznej z innymi czynnikami ryzyka zdrowotnego.
- Badania dotyczące pracy zdalnej i hybrydowej oraz ich wpływu na dobrostan psychiczny i relacje społeczne pracowników.
- Słownik języka polskiego PWN – definicje pojęć „samotność” i „osamotnienie”.
Więcej artykułów autora
Budując odporność swojej roli
Najnowsze wydanie!
Budując odporność swojej roli
Odporność psychiczna (nie)widzialny filar obiektów i biur, przestrzeni
Przez lata branża nieruchomości i środowiska pracy opierała się na mierzalnych wskaźnikach. Metry kwadratowe, koszty operacyjne, poziom obłożenia i efektywność procesów stały się podstawowym językiem zarządzania. W tej narracji człowiek często pojawiał się wyłącznie jako użytkownik przestrzeni lub element systemu. Tymczasem coraz wyraźniej widać, że kondycja psychiczna ludzi, zarówno korzystających z obiektów, jak i tych nimi zarządzających, staje się jednym z kluczowych wyzwań współczesnego rynku.
Aby ten temat właściwie zrozumieć, konieczne jest rozróżnienie dwóch pojęć, które w debacie publicznej często funkcjonują zamiennie, a w prakxtyce oznaczają zupełnie inne doświadczenia. Z resztą sama traktowałam je jako tożsame.
Samotność a osamotnienie. Kluczowe rozróżnienie.
Samotność to stan obiektywny, polegający na ograniczonej liczbie kontaktów społecznych lub fizycznej nieobecności innych osób. Odnosi się do sytuacji życiowej, a niekoniecznie do przeżyć emocjonalnych jednostki. Może być wyborem i nie musi wiązać się z cierpieniem psychicznym. W kontekście pracy bywa świadomą decyzją, formą regeneracji, skupienia lub indywidualnego trybu działania.
Osamotnienie ma inny charakter. Jest subiektywnym doświadczeniem emocjonalnym, związanym z poczuciem braku bliskości, więzi lub zrozumienia ze strony innych ludzi. Nie zależy bezpośrednio od liczby relacji ani od fizycznej obecności innych osób. Może występować również w otwartym biurze, pełnym ludzi budynku czy dużym zespole. Zazwyczaj wiąże się z dyskomfortem psychicznym i obniżeniem dobrostanu.
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla branży nieruchomości i zarządzania miejscem pracy. Większość współczesnych obiektów nie cierpi na brak ludzi. Cierpi natomiast na deficyt relacji, poczucia przynależności i sensownego kontaktu. Osamotnienie nie jest więc skutkiem stricte pustych przestrzeni, lecz sposobu, w jaki są one projektowane, zarządzane i użytkowane.
WHO szacuje, że 1 na 6 osób na świecie doświadcza osamotnienia — a długotrwała izolacja zwiększa ryzyko śmierci o 26–32%, porównywalnie z paleniem papierosów.
W biurze z 20 osobami statystycznie siedzą obok siebie co najmniej cztery osoby odczuwające osamotnienie. Nie brak im kontaktu fizycznego — brakuje im poczucia więzi. Osamotnienie nie jest problemem architektury, lecz relacji.
Osamotnienie a odporność psychiczna w pracy z nieruchomościami
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla branży nieruchomości i zarządzania miejscem pracy. Większość współczesnych obiektów nie cierpi na brak ludzi. Cierpi natomiast na deficyt relacji, poczucia przynależności i sensownego kontaktu. Osamotnienie nie jest więc skutkiem pustych przestrzeni, lecz sposobu, w jaki są one projektowane, zarządzane i użytkowane.
W obliczu tak rozumianego osamotnienia kluczową kompetencją staje się odporność psychiczna. Nie jako modny termin czy indywidualna „twardość”, lecz jako realna zdolność funkcjonowania w warunkach presji, niepewności i ciągłej odpowiedzialności.
Jak wskazują psychologowie: Doug Strycharczyk i Peter Clough, odporność psychiczna to „cecha osobowości, która w dużym stopniu determinuje to, jak ludzie reagują na wyzwania, stres i presję, niezależnie od okoliczności”. Nie jest ona pancerzem, który chroni przed trudnymi emocjami, lecz zdolnością do sprawnego powrotu do równowagi po przeciążeniu.
Trzy filary odporności psychicznej
W kontekście pracy w nieruchomościach budowanie odporności psychicznej opiera się na trzech fundamentach: ruchu, regeneracji i relacjach. Choć każdy z nich jest niezbędny, ich znaczenie w naszej branży rozkłada się nierównomiernie.
Ruch pozwala regulować napięcie i „spalać” kortyzol generowany przez stres. Daje możliwość fizycznego wyjścia z obciążenia, kortyzolu, które narasta podczas trudnych negocjacji, awarii czy sytuacji kryzysowych. Jest jednym z najszybszych regulatorów układu nerwowego.
Regeneracja to higiena umysłu. Umiejętność czasowego odłączenia się od maili, komunikatorów i trybu ciągłej dostępności. To sen, odpoczynek i przerwy, które pozwalają układowi nerwowemu wrócić do stanu bazowego i odbudować zasoby poznawcze.
Relacje są jednak filarem, który w rolach nieruchomościowych kuleje dziś najbardziej.
W świecie zdominowanym przez transakcyjność, procedury i gaszenie pożarów, relacje zarządców nieruchomości, facility managerów czy office i workplace managerów często mają charakter powierzchowny lub czysto zadaniowy. Służą realizacji celu, rozwiązaniu problemu lub egzekwowaniu odpowiedzialności. Rzadko dają poczucie realnego wsparcia, wspólnoty czy bycia rozumianym.
Odporność psychiczna nie jest cechą stałą - to „mięsień”, który wymaga regularnego zasilania z trzech różnych źródeł. W branży nieruchomości, gdzie presja czasu i oczekiwań jest ogromna, kluczowe jest zachowanie równowagi między nimi a najbardziej relacji.
Wskazówka dla Zarządcy / OM : Jeśli czujesz, że Twoja odporność spada, sprawdź, który z tych filarów jest najbardziej zaniedbany. W naszej branży najczęściej są to Relacje - często jesteśmy otoczeni ludźmi, ale pozostajemy z nimi w relacji czysto zadaniowej, co może pogłębiać poczucie izolacji.
W efekcie osoby funkcjonujące na pierwszej linii zarządzania budynkami i przestrzeniami, mimo stałego kontaktu z ludźmi, pozostają emocjonalnie i mentalnie odizolowane. To właśnie deficyt jakościowych relacji najszybciej kruszy odporność psychiczną w tej branży. Bez odbudowy tego filaru nawet najlepsza dieta, sport czy techniki regeneracyjne nie ochronią przed wypaleniem wynikającym z osamotnienia związanym już z wspomnianej definicji “ poczuciem braku więzi lub zrozumienia ze strony innych ludzi”. Nasza reakcja na stres (w tym stres wynikający m.in. z osamotnienia) jest odzwierciedleniem poziomu odporności psychicznej.
Osamotnienie jako zjawisko systemowe
Jeszcze do niedawna osamotnienie postrzegane było jako prywatny problem jednostki. Tymczasem współczesne badania jednoznacznie pokazują, że ma ono charakter systemowy i zdrowotny. Dane przywoływane w raportach dotyczących zdrowia psychofizycznego wskazują, że 1 na 6 osób na świecie doświadcza osamotnienia (czyli jak rozejrzysz się np. na swoim open space gdzie siedzi 20 osób lub w kawiarni pełnej ludzi to tam znajdziesz co najmniej 4 osoby, które odczuwają ten stan). Skala ta sprawia, że zjawisko to dotyczy nie tylko relacji osobistych, ale także miejsc pracy, obiektów komercyjnych i całych ekosystemów organizacyjnych.
Z perspektywy zarządzania nieruchomościami osamotnienie przestaje być emocją, a zaczyna funkcjonować jako niewidzialny koszt operacyjny. Długotrwała izolacja społeczna zwiększa ryzyko śmierci o 26–32% (WHO), Uwaga! porównywalnie z paleniem papierosów. W praktyce branżowej przekłada się to na spadek zaangażowania, większą absencję, konflikty i rotację, zarówno wśród użytkowników przestrzeni, jak i osób nimi zarządzających.
Paradoksalnie im bardziej zurbanizowane i zagęszczone środowisko, tym częściej pojawia się poczucie izolacji.
Sygnał ostrzegawczy od młodego pokolenia
Skalę problemu szczególnie wyraźnie pokazują dane dotyczące młodych ludzi. Raport „Nigdy więcej samotności”, obejmujący 3 700 osób z pokolenia Z w wieku 13–28 lat, wskazuje, że 65% młodych Polaków regularnie odczuwa samotność. To doświadczenie większości, a nie marginalnej grupy.
Jednocześnie badanie pokazuje, że sześć na dziesięć osób podejmuje aktywne próby wyjścia z tego stanu. Najczęściej jest to próba nawiązania bezpośredniego kontaktu z drugą osobą, deklarowana przez 65,1% badanych. Dopiero na drugim miejscu pojawia się korzystanie z mediów społecznościowych. Dane te jasno pokazują, że mimo stałego dostępu do technologii młodzi ludzie wciąż poszukują relacji w świecie fizycznym. Ufff….
Autorzy raportu zwracają jednak uwagę, że ogromnym wyzwaniem pozostaje dla nich nawiązywanie głębokich emocjonalnych więzi poza przestrzenią cyfrową, szczególnie po doświadczeniu długotrwałej izolacji w czasie pandemii. Z perspektywy rynku nieruchomości to istotny sygnał. Pokolenie Z weszło na rynek pracy, wynajmuje biura i mieszkania oraz kształtuje nowe oczekiwania wobec przestrzeni.
Osamotnienie nie znika z wiekiem
Problem nie kończy się jednak na młodych. Badanie „Poczucie samotności wśród dorosłych Polaków” zrealizowane przez Instytut Pokolenia pokazuje, że 53% dorosłych Polaków doświadcza samotności, a 35% nie ma nikogo, do kogo mogłoby zwrócić się o pomoc. Osamotnienie nie jest więc przejściowym etapem życia, lecz doświadczeniem, które towarzyszy ludziom także w dojrzałości zawodowej.
Dla zarządców nieruchomości, facility managerów oraz office i workplace managerów oznacza to pracę z użytkownikami, dla których osamotnienie często jest stanem wyjściowym. Zważywszy na multi-pokoleniowość na rynku pracy nie możemy pomijać już żadnych kategorii wiekowych. Przestrzeń nie jest w tym procesie neutralna. Może pogłębiać izolację albo realnie ją łagodzić.
Osamotnienie wpisane w rolę?
W branży nieruchomości i office managementu osamotnienie rzadko wynika z braku kontaktów. Częściej jest efektem strukturalnym. Zarządcy nieruchomości funkcjonują pomiędzy interesami inwestorów, oczekiwaniami użytkowników i ograniczeniami budżetowymi. Facility managerowie odpowiadają za bezpieczeństwo, ciągłość działania i komfort techniczny. Office i workplace managerowie są najbliżej codziennych emocji pracowników i napięć zespołowych.
W praktyce często wygląda to tak: zarządca zna dziesiątki osób w obiekcie, ale wszystkie rozmowy sprowadzają się do usterek, terminów i decyzji. Office managerka jest pierwszą osobą, do której trafiają napięcia zespołu, ale sama nie ma przestrzeni, by powiedzieć, że jest zmęczona. Facility manager odpowiada za bezpieczeństwo wszystkich, a jednocześnie funkcjonuje w ciągłym trybie samotnego reagowania. Kontakty są intensywne, ale relacji wspierających brakuje.
Raporty pokazują, że długotrwałe osamotnienie uruchamia tzw. mechanizm nadczujności na zagrożenia społeczne. Prowadzi to do sztywności w działaniu, reaktywności i wycofania z relacji. W praktyce oznacza to spadek odporności psychicznej, rozumianej nie jako brak „siły”, lecz jako przeciążenie systemu, który nie został zaprojektowany z myślą o wsparciu.
Przestrzeń jako środowisko psychospołeczne
Środowisko fizyczne nie pozostaje obojętne wobec osamotnienia. Przestrzenie, które eliminują możliwość spontanicznego kontaktu, wzmacniają izolację, nawet jeśli formalnie są pełne ludzi. Dotyczy to zarówno biur typu open space, jak i anonimowych części wspólnych w obiektach komercyjnych i mieszkaniowych.
Dodatkowym wyzwaniem są zmiany modeli pracy. 23–40% pracowników zdalnych wskazuje osamotnienie jako główny problem pracy. W tym kontekście biuro przestaje być wyłącznie miejscem realizacji zadań, a staje się jednym z ostatnich realnych punktów budowania relacji społecznych.
Warto w tym miejscu podkreślić, że na poziom osamotnienia i odporności psychicznej wpływają nie tylko relacje, ale również podstawowe parametry środowiska pracy. Chroniczny hałas, brak prywatności akustycznej, niedobór światła dziennego czy słaba jakość powietrza zwiększają przeciążenie układu nerwowego. W takim stanie ludzie szybciej się irytują, częściej wycofują z kontaktu i mają mniejszą zdolność do budowania relacji. Przestrzeń, która fizycznie męczy, emocjonalnie izoluje.
Dlaczego to działa:
Środowisko fizyczne może zarówno pogłębiać izolację, gdy jest sterylne i bezosobowe, jak i aktywnie jej przeciwdziałać, jeśli wspiera spotkania i poczucie przynależności.
Wspólna odpowiedzialność za relacje
Facility Management przestaje dziś być wyłącznie funkcją utrzymania obiektu, a staje się zarządzaniem warunkami, w których ludzie mogą zachować równowagę psychiczną i zdolność do relacji.
Budowanie odporności psychicznej nie jest zadaniem jednej funkcji. Wymaga współpracy zarządców, facility managerów oraz office i workplace managerów. Brak dialogu pomiędzy tymi rolami sprzyja osamotnieniu decyzyjnemu i przeciążeniu jednostek.
Office i workplace managerowie na pierwszej linii
Office i workplace managerowie coraz częściej pełnią funkcję nieformalnych buforów emocjonalnych organizacji. Bez jasnych granic i wsparcia systemowego rola ta prowadzi do własnego przeciążenia i spadku odporności.
Nowy wymiar wartości nieruchomości
Osamotnienie przestaje być tematem prywatnym. Staje się wskaźnikiem jakości zarządzania, przestrzeni i relacji. Obiekty, które potrafią mu przeciwdziałać, budują trwałą wartość, nie tylko finansową, ale także społeczną i operacyjną. W świecie nieruchomości to właśnie odporność psychiczna ludzi i jakość relacji coraz częściej decydują o tym, czy przestrzeń izoluje, czy łączy.
Obiekty, które realnie obniżają poziom osamotnienia, budują nie tylko lepsze doświadczenie użytkownika, ale też stabilniejsze relacje, mniejszą rotację i długofalową wartość operacyjną.
Myślę, że na koniec dnia...
...wszystkie wskaźniki efektywności, optymalizację kosztów i nowoczesne systemy zarządzania są waznę, nikt nie działa charytatywnie nie mniej warto zadać sobie pytania: jak my się w tej przestrzeni czujemy? Jak połączyć zyskowność z empatią. Czy to możliwie?
W branży, która pędzi od awarii do negocjacji, osamotnienie stało się cichym pasażerem na gapę. Często zakładamy, że profesjonalizm to nieprzenikniona maska, ale to właśnie ten dystans buduje mur izolacji. Pamiętajmy, że odporność psychiczna to nie tylko „wytrzymywanie” presji – to także odwaga do tego, by w środku wypełnionego kalendarza zatrzymać się na minutę dłużej przy drugim człowieku. Nie po to, by załatwić sprawę, ale by zapytać „co u Ciebie?” i faktycznie poczekać na odpowiedź.
Zarządzanie nieruchomościami to w rzeczywistości zarządzanie relacjami. W świecie pełnym technologii i pustych metrów kwadratowych, największym luksusem i najskuteczniejszym lekarstwem na osamotnienie staje się nasza uważna obecność.
„Najrzadszą i najczystszą formą szczodrości jest uważność.” - Simone Weil
Może więc jutro, zamiast wysyłać kolejnego maila do osoby siedzącej trzy biurka dalej, po prostu podejdźmy? A przy kolejnej okazji spotkania z Zarządcą lub służbami technicznymi na budynku pomachaj życzliwe z daleka albo /i powiedz im dobra robota! po zakończonym zadaniu! Ta jedna minuta czy 2 słowa czy gest może być najlepszą inwestycją w odporność psychiczną naszą i ich a okraszone szczyptą uśmiechu początkiem budowania relacji opartej na życzliwości. Daj znać jak CI poszło :-)
Źródła
- Raport analityczny dotyczący osamotnienia i zdrowia psychofizycznego w kontekście środowiska zbudowanego (WHO, dane globalne).
- Raport „Nigdy więcej samotności” – badanie pokolenia Z, edycje 2022 i 2023, badanie ilościowe obejmujące 3 700 osób w wieku 13–28 lat.
- „Poczucie samotności wśród dorosłych Polaków” (2023), Instytut Pokolenia – badanie obejmujące 3 142 respondentów.
- Analizy dotyczące wpływu osamotnienia na zdrowie, produktywność i funkcjonowanie poznawcze, w tym porównanie skutków izolacji społecznej z innymi czynnikami ryzyka zdrowotnego.
- Badania dotyczące pracy zdalnej i hybrydowej oraz ich wpływu na dobrostan psychiczny i relacje społeczne pracowników.
- Słownik języka polskiego PWN – definicje pojęć „samotność” i „osamotnienie”.
W tym artykule
%201%20(1).svg){kind=icon}
Heading
Aby ten temat właściwie zrozumieć, konieczne jest rozróżnienie dwóch pojęć, które w debacie publicznej często funkcjonują zamiennie, a w prakxtyce oznaczają zupełnie inne doświadczenia. Z resztą sama traktowałam je jako tożsame.
Samotność a osamotnienie. Kluczowe rozróżnienie.
Samotność to stan obiektywny, polegający na ograniczonej liczbie kontaktów społecznych lub fizycznej nieobecności innych osób. Odnosi się do sytuacji życiowej, a niekoniecznie do przeżyć emocjonalnych jednostki. Może być wyborem i nie musi wiązać się z cierpieniem psychicznym. W kontekście pracy bywa świadomą decyzją, formą regeneracji, skupienia lub indywidualnego trybu działania.
Osamotnienie ma inny charakter. Jest subiektywnym doświadczeniem emocjonalnym, związanym z poczuciem braku bliskości, więzi lub zrozumienia ze strony innych ludzi. Nie zależy bezpośrednio od liczby relacji ani od fizycznej obecności innych osób. Może występować również w otwartym biurze, pełnym ludzi budynku czy dużym zespole. Zazwyczaj wiąże się z dyskomfortem psychicznym i obniżeniem dobrostanu.
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla branży nieruchomości i zarządzania miejscem pracy. Większość współczesnych obiektów nie cierpi na brak ludzi. Cierpi natomiast na deficyt relacji, poczucia przynależności i sensownego kontaktu. Osamotnienie nie jest więc skutkiem stricte pustych przestrzeni, lecz sposobu, w jaki są one projektowane, zarządzane i użytkowane.
WHO szacuje, że 1 na 6 osób na świecie doświadcza osamotnienia — a długotrwała izolacja zwiększa ryzyko śmierci o 26–32%, porównywalnie z paleniem papierosów.
W biurze z 20 osobami statystycznie siedzą obok siebie co najmniej cztery osoby odczuwające osamotnienie. Nie brak im kontaktu fizycznego — brakuje im poczucia więzi. Osamotnienie nie jest problemem architektury, lecz relacji.
Osamotnienie a odporność psychiczna w pracy z nieruchomościami
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla branży nieruchomości i zarządzania miejscem pracy. Większość współczesnych obiektów nie cierpi na brak ludzi. Cierpi natomiast na deficyt relacji, poczucia przynależności i sensownego kontaktu. Osamotnienie nie jest więc skutkiem pustych przestrzeni, lecz sposobu, w jaki są one projektowane, zarządzane i użytkowane.
W obliczu tak rozumianego osamotnienia kluczową kompetencją staje się odporność psychiczna. Nie jako modny termin czy indywidualna „twardość”, lecz jako realna zdolność funkcjonowania w warunkach presji, niepewności i ciągłej odpowiedzialności.
Jak wskazują psychologowie: Doug Strycharczyk i Peter Clough, odporność psychiczna to „cecha osobowości, która w dużym stopniu determinuje to, jak ludzie reagują na wyzwania, stres i presję, niezależnie od okoliczności”. Nie jest ona pancerzem, który chroni przed trudnymi emocjami, lecz zdolnością do sprawnego powrotu do równowagi po przeciążeniu.
Trzy filary odporności psychicznej
W kontekście pracy w nieruchomościach budowanie odporności psychicznej opiera się na trzech fundamentach: ruchu, regeneracji i relacjach. Choć każdy z nich jest niezbędny, ich znaczenie w naszej branży rozkłada się nierównomiernie.
Ruch pozwala regulować napięcie i „spalać” kortyzol generowany przez stres. Daje możliwość fizycznego wyjścia z obciążenia, kortyzolu, które narasta podczas trudnych negocjacji, awarii czy sytuacji kryzysowych. Jest jednym z najszybszych regulatorów układu nerwowego.
Regeneracja to higiena umysłu. Umiejętność czasowego odłączenia się od maili, komunikatorów i trybu ciągłej dostępności. To sen, odpoczynek i przerwy, które pozwalają układowi nerwowemu wrócić do stanu bazowego i odbudować zasoby poznawcze.
Relacje są jednak filarem, który w rolach nieruchomościowych kuleje dziś najbardziej.
W świecie zdominowanym przez transakcyjność, procedury i gaszenie pożarów, relacje zarządców nieruchomości, facility managerów czy office i workplace managerów często mają charakter powierzchowny lub czysto zadaniowy. Służą realizacji celu, rozwiązaniu problemu lub egzekwowaniu odpowiedzialności. Rzadko dają poczucie realnego wsparcia, wspólnoty czy bycia rozumianym.
Odporność psychiczna nie jest cechą stałą - to „mięsień”, który wymaga regularnego zasilania z trzech różnych źródeł. W branży nieruchomości, gdzie presja czasu i oczekiwań jest ogromna, kluczowe jest zachowanie równowagi między nimi a najbardziej relacji.
Wskazówka dla Zarządcy / OM : Jeśli czujesz, że Twoja odporność spada, sprawdź, który z tych filarów jest najbardziej zaniedbany. W naszej branży najczęściej są to Relacje - często jesteśmy otoczeni ludźmi, ale pozostajemy z nimi w relacji czysto zadaniowej, co może pogłębiać poczucie izolacji.
W efekcie osoby funkcjonujące na pierwszej linii zarządzania budynkami i przestrzeniami, mimo stałego kontaktu z ludźmi, pozostają emocjonalnie i mentalnie odizolowane. To właśnie deficyt jakościowych relacji najszybciej kruszy odporność psychiczną w tej branży. Bez odbudowy tego filaru nawet najlepsza dieta, sport czy techniki regeneracyjne nie ochronią przed wypaleniem wynikającym z osamotnienia związanym już z wspomnianej definicji “ poczuciem braku więzi lub zrozumienia ze strony innych ludzi”. Nasza reakcja na stres (w tym stres wynikający m.in. z osamotnienia) jest odzwierciedleniem poziomu odporności psychicznej.
Osamotnienie jako zjawisko systemowe
Jeszcze do niedawna osamotnienie postrzegane było jako prywatny problem jednostki. Tymczasem współczesne badania jednoznacznie pokazują, że ma ono charakter systemowy i zdrowotny. Dane przywoływane w raportach dotyczących zdrowia psychofizycznego wskazują, że 1 na 6 osób na świecie doświadcza osamotnienia (czyli jak rozejrzysz się np. na swoim open space gdzie siedzi 20 osób lub w kawiarni pełnej ludzi to tam znajdziesz co najmniej 4 osoby, które odczuwają ten stan). Skala ta sprawia, że zjawisko to dotyczy nie tylko relacji osobistych, ale także miejsc pracy, obiektów komercyjnych i całych ekosystemów organizacyjnych.
Z perspektywy zarządzania nieruchomościami osamotnienie przestaje być emocją, a zaczyna funkcjonować jako niewidzialny koszt operacyjny. Długotrwała izolacja społeczna zwiększa ryzyko śmierci o 26–32% (WHO), Uwaga! porównywalnie z paleniem papierosów. W praktyce branżowej przekłada się to na spadek zaangażowania, większą absencję, konflikty i rotację, zarówno wśród użytkowników przestrzeni, jak i osób nimi zarządzających.
Paradoksalnie im bardziej zurbanizowane i zagęszczone środowisko, tym częściej pojawia się poczucie izolacji.
Sygnał ostrzegawczy od młodego pokolenia
Skalę problemu szczególnie wyraźnie pokazują dane dotyczące młodych ludzi. Raport „Nigdy więcej samotności”, obejmujący 3 700 osób z pokolenia Z w wieku 13–28 lat, wskazuje, że 65% młodych Polaków regularnie odczuwa samotność. To doświadczenie większości, a nie marginalnej grupy.
Jednocześnie badanie pokazuje, że sześć na dziesięć osób podejmuje aktywne próby wyjścia z tego stanu. Najczęściej jest to próba nawiązania bezpośredniego kontaktu z drugą osobą, deklarowana przez 65,1% badanych. Dopiero na drugim miejscu pojawia się korzystanie z mediów społecznościowych. Dane te jasno pokazują, że mimo stałego dostępu do technologii młodzi ludzie wciąż poszukują relacji w świecie fizycznym. Ufff….
Autorzy raportu zwracają jednak uwagę, że ogromnym wyzwaniem pozostaje dla nich nawiązywanie głębokich emocjonalnych więzi poza przestrzenią cyfrową, szczególnie po doświadczeniu długotrwałej izolacji w czasie pandemii. Z perspektywy rynku nieruchomości to istotny sygnał. Pokolenie Z weszło na rynek pracy, wynajmuje biura i mieszkania oraz kształtuje nowe oczekiwania wobec przestrzeni.
Osamotnienie nie znika z wiekiem
Problem nie kończy się jednak na młodych. Badanie „Poczucie samotności wśród dorosłych Polaków” zrealizowane przez Instytut Pokolenia pokazuje, że 53% dorosłych Polaków doświadcza samotności, a 35% nie ma nikogo, do kogo mogłoby zwrócić się o pomoc. Osamotnienie nie jest więc przejściowym etapem życia, lecz doświadczeniem, które towarzyszy ludziom także w dojrzałości zawodowej.
Dla zarządców nieruchomości, facility managerów oraz office i workplace managerów oznacza to pracę z użytkownikami, dla których osamotnienie często jest stanem wyjściowym. Zważywszy na multi-pokoleniowość na rynku pracy nie możemy pomijać już żadnych kategorii wiekowych. Przestrzeń nie jest w tym procesie neutralna. Może pogłębiać izolację albo realnie ją łagodzić.
Osamotnienie wpisane w rolę?
W branży nieruchomości i office managementu osamotnienie rzadko wynika z braku kontaktów. Częściej jest efektem strukturalnym. Zarządcy nieruchomości funkcjonują pomiędzy interesami inwestorów, oczekiwaniami użytkowników i ograniczeniami budżetowymi. Facility managerowie odpowiadają za bezpieczeństwo, ciągłość działania i komfort techniczny. Office i workplace managerowie są najbliżej codziennych emocji pracowników i napięć zespołowych.
W praktyce często wygląda to tak: zarządca zna dziesiątki osób w obiekcie, ale wszystkie rozmowy sprowadzają się do usterek, terminów i decyzji. Office managerka jest pierwszą osobą, do której trafiają napięcia zespołu, ale sama nie ma przestrzeni, by powiedzieć, że jest zmęczona. Facility manager odpowiada za bezpieczeństwo wszystkich, a jednocześnie funkcjonuje w ciągłym trybie samotnego reagowania. Kontakty są intensywne, ale relacji wspierających brakuje.
Raporty pokazują, że długotrwałe osamotnienie uruchamia tzw. mechanizm nadczujności na zagrożenia społeczne. Prowadzi to do sztywności w działaniu, reaktywności i wycofania z relacji. W praktyce oznacza to spadek odporności psychicznej, rozumianej nie jako brak „siły”, lecz jako przeciążenie systemu, który nie został zaprojektowany z myślą o wsparciu.
Przestrzeń jako środowisko psychospołeczne
Środowisko fizyczne nie pozostaje obojętne wobec osamotnienia. Przestrzenie, które eliminują możliwość spontanicznego kontaktu, wzmacniają izolację, nawet jeśli formalnie są pełne ludzi. Dotyczy to zarówno biur typu open space, jak i anonimowych części wspólnych w obiektach komercyjnych i mieszkaniowych.
Dodatkowym wyzwaniem są zmiany modeli pracy. 23–40% pracowników zdalnych wskazuje osamotnienie jako główny problem pracy. W tym kontekście biuro przestaje być wyłącznie miejscem realizacji zadań, a staje się jednym z ostatnich realnych punktów budowania relacji społecznych.
Warto w tym miejscu podkreślić, że na poziom osamotnienia i odporności psychicznej wpływają nie tylko relacje, ale również podstawowe parametry środowiska pracy. Chroniczny hałas, brak prywatności akustycznej, niedobór światła dziennego czy słaba jakość powietrza zwiększają przeciążenie układu nerwowego. W takim stanie ludzie szybciej się irytują, częściej wycofują z kontaktu i mają mniejszą zdolność do budowania relacji. Przestrzeń, która fizycznie męczy, emocjonalnie izoluje.
Dlaczego to działa:
Środowisko fizyczne może zarówno pogłębiać izolację, gdy jest sterylne i bezosobowe, jak i aktywnie jej przeciwdziałać, jeśli wspiera spotkania i poczucie przynależności.
Wspólna odpowiedzialność za relacje
Facility Management przestaje dziś być wyłącznie funkcją utrzymania obiektu, a staje się zarządzaniem warunkami, w których ludzie mogą zachować równowagę psychiczną i zdolność do relacji.
Budowanie odporności psychicznej nie jest zadaniem jednej funkcji. Wymaga współpracy zarządców, facility managerów oraz office i workplace managerów. Brak dialogu pomiędzy tymi rolami sprzyja osamotnieniu decyzyjnemu i przeciążeniu jednostek.
Office i workplace managerowie na pierwszej linii
Office i workplace managerowie coraz częściej pełnią funkcję nieformalnych buforów emocjonalnych organizacji. Bez jasnych granic i wsparcia systemowego rola ta prowadzi do własnego przeciążenia i spadku odporności.
Nowy wymiar wartości nieruchomości
Osamotnienie przestaje być tematem prywatnym. Staje się wskaźnikiem jakości zarządzania, przestrzeni i relacji. Obiekty, które potrafią mu przeciwdziałać, budują trwałą wartość, nie tylko finansową, ale także społeczną i operacyjną. W świecie nieruchomości to właśnie odporność psychiczna ludzi i jakość relacji coraz częściej decydują o tym, czy przestrzeń izoluje, czy łączy.
Obiekty, które realnie obniżają poziom osamotnienia, budują nie tylko lepsze doświadczenie użytkownika, ale też stabilniejsze relacje, mniejszą rotację i długofalową wartość operacyjną.
Myślę, że na koniec dnia...
...wszystkie wskaźniki efektywności, optymalizację kosztów i nowoczesne systemy zarządzania są waznę, nikt nie działa charytatywnie nie mniej warto zadać sobie pytania: jak my się w tej przestrzeni czujemy? Jak połączyć zyskowność z empatią. Czy to możliwie?
W branży, która pędzi od awarii do negocjacji, osamotnienie stało się cichym pasażerem na gapę. Często zakładamy, że profesjonalizm to nieprzenikniona maska, ale to właśnie ten dystans buduje mur izolacji. Pamiętajmy, że odporność psychiczna to nie tylko „wytrzymywanie” presji – to także odwaga do tego, by w środku wypełnionego kalendarza zatrzymać się na minutę dłużej przy drugim człowieku. Nie po to, by załatwić sprawę, ale by zapytać „co u Ciebie?” i faktycznie poczekać na odpowiedź.
Zarządzanie nieruchomościami to w rzeczywistości zarządzanie relacjami. W świecie pełnym technologii i pustych metrów kwadratowych, największym luksusem i najskuteczniejszym lekarstwem na osamotnienie staje się nasza uważna obecność.
„Najrzadszą i najczystszą formą szczodrości jest uważność.” - Simone Weil
Może więc jutro, zamiast wysyłać kolejnego maila do osoby siedzącej trzy biurka dalej, po prostu podejdźmy? A przy kolejnej okazji spotkania z Zarządcą lub służbami technicznymi na budynku pomachaj życzliwe z daleka albo /i powiedz im dobra robota! po zakończonym zadaniu! Ta jedna minuta czy 2 słowa czy gest może być najlepszą inwestycją w odporność psychiczną naszą i ich a okraszone szczyptą uśmiechu początkiem budowania relacji opartej na życzliwości. Daj znać jak CI poszło :-)
Źródła
- Raport analityczny dotyczący osamotnienia i zdrowia psychofizycznego w kontekście środowiska zbudowanego (WHO, dane globalne).
- Raport „Nigdy więcej samotności” – badanie pokolenia Z, edycje 2022 i 2023, badanie ilościowe obejmujące 3 700 osób w wieku 13–28 lat.
- „Poczucie samotności wśród dorosłych Polaków” (2023), Instytut Pokolenia – badanie obejmujące 3 142 respondentów.
- Analizy dotyczące wpływu osamotnienia na zdrowie, produktywność i funkcjonowanie poznawcze, w tym porównanie skutków izolacji społecznej z innymi czynnikami ryzyka zdrowotnego.
- Badania dotyczące pracy zdalnej i hybrydowej oraz ich wpływu na dobrostan psychiczny i relacje społeczne pracowników.
- Słownik języka polskiego PWN – definicje pojęć „samotność” i „osamotnienie”.
W tym artykule
Heading
Komentarz
Komentarz