Magda Kiljańska
Grzegorz Sturzbecher MRICS
Magda Kiljańska
Grzegorz Sturzbecher MRICS
.jpeg)
Magda Kiljańska
Grzegorz Sturzbecher MRICS
Magda Kiljańska
Grzegorz Sturzbecher MRICS
Magda Kiljańska
Grzegorz Sturzbecher MRICS
Czy FM nadal powinien być traktowany przede wszystkim jako pozycja kosztowa?
Mam wrażenie, że przy większych portfelach nieruchomości takie podejście zdaje się po prostu nie bronić.
Z naszej perspektywy jako firmy FM bardzo często widzimy sytuację, w której właściciel chce „urwać” kilka procent na stawce, a jednocześnie oczekuje pełnej dostępności, kompetentnego zespołu, szybkiej reakcji i odpowiedzialności za obiekt. Tyle że tych rzeczy nie da się bez końca dokładać do coraz niższej ceny. W pewnym momencie matematyka przestaje się spinać.
I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa rola sourcingu. Nie chodzi o to, żeby znaleźć najtańszego wykonawcę. Chodzi o to, żeby znaleźć model, który będzie działał również za dwa czy trzy lata, kiedy pojawią się awarie, rotacja ludzi, dodatkowe wymagania najemców czy zwykła eksploatacja budynku.
Ciekawy jest też wątek skali. Ponad 130 obiektów i kilka podmiotów FM może dać ogromną siłę zakupową, ale sama centralizacja nie rozwiązuje problemu. Technika jest lokalna. Instalacji nie naprawi Excel, a czasu do awarii nie skróci centralny dział zakupów.
Dlatego mikroregiony i łączenie standardów centralnych z lokalną odpowiedzialnością wydają mi się szczególnie interesujące. To trochę jak w dobrze zarządzanej sieci: zasady są wspólne, ale człowiek odpowiedzialny za wynik musi być blisko obiektu.
Mam nawet wrażenie, że za kilka lat będziemy patrzeć na FM przez zupełnie inny zestaw KPI. Nie tylko koszt/m² i SLA, ale z uwagi na zaawansowanie czasowe dużej części nieruchomości, także na koszt ryzyka, dostępność infrastruktury, przewidywalność CAPEX i jego wpływ na wartość nieruchomości.
Bo najtańszy FM jest łatwy do pokazania w tabeli. Znacznie trudniej policzyć cenę FM-u, który okazał się zbyt tani.
Czy FM nadal powinien być traktowany przede wszystkim jako pozycja kosztowa?
Mam wrażenie, że przy większych portfelach nieruchomości takie podejście zdaje się po prostu nie bronić.
Z naszej perspektywy jako firmy FM bardzo często widzimy sytuację, w której właściciel chce „urwać” kilka procent na stawce, a jednocześnie oczekuje pełnej dostępności, kompetentnego zespołu, szybkiej reakcji i odpowiedzialności za obiekt. Tyle że tych rzeczy nie da się bez końca dokładać do coraz niższej ceny. W pewnym momencie matematyka przestaje się spinać.
I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa rola sourcingu. Nie chodzi o to, żeby znaleźć najtańszego wykonawcę. Chodzi o to, żeby znaleźć model, który będzie działał również za dwa czy trzy lata, kiedy pojawią się awarie, rotacja ludzi, dodatkowe wymagania najemców czy zwykła eksploatacja budynku.
Ciekawy jest też wątek skali. Ponad 130 obiektów i kilka podmiotów FM może dać ogromną siłę zakupową, ale sama centralizacja nie rozwiązuje problemu. Technika jest lokalna. Instalacji nie naprawi Excel, a czasu do awarii nie skróci centralny dział zakupów.
Dlatego mikroregiony i łączenie standardów centralnych z lokalną odpowiedzialnością wydają mi się szczególnie interesujące. To trochę jak w dobrze zarządzanej sieci: zasady są wspólne, ale człowiek odpowiedzialny za wynik musi być blisko obiektu.
Mam nawet wrażenie, że za kilka lat będziemy patrzeć na FM przez zupełnie inny zestaw KPI. Nie tylko koszt/m² i SLA, ale z uwagi na zaawansowanie czasowe dużej części nieruchomości, także na koszt ryzyka, dostępność infrastruktury, przewidywalność CAPEX i jego wpływ na wartość nieruchomości.
Bo najtańszy FM jest łatwy do pokazania w tabeli. Znacznie trudniej policzyć cenę FM-u, który okazał się zbyt tani.
Czy FM nadal powinien być traktowany przede wszystkim jako pozycja kosztowa?
Mam wrażenie, że przy większych portfelach nieruchomości takie podejście zdaje się po prostu nie bronić.
Z naszej perspektywy jako firmy FM bardzo często widzimy sytuację, w której właściciel chce „urwać” kilka procent na stawce, a jednocześnie oczekuje pełnej dostępności, kompetentnego zespołu, szybkiej reakcji i odpowiedzialności za obiekt. Tyle że tych rzeczy nie da się bez końca dokładać do coraz niższej ceny. W pewnym momencie matematyka przestaje się spinać.
I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa rola sourcingu. Nie chodzi o to, żeby znaleźć najtańszego wykonawcę. Chodzi o to, żeby znaleźć model, który będzie działał również za dwa czy trzy lata, kiedy pojawią się awarie, rotacja ludzi, dodatkowe wymagania najemców czy zwykła eksploatacja budynku.
Ciekawy jest też wątek skali. Ponad 130 obiektów i kilka podmiotów FM może dać ogromną siłę zakupową, ale sama centralizacja nie rozwiązuje problemu. Technika jest lokalna. Instalacji nie naprawi Excel, a czasu do awarii nie skróci centralny dział zakupów.
Dlatego mikroregiony i łączenie standardów centralnych z lokalną odpowiedzialnością wydają mi się szczególnie interesujące. To trochę jak w dobrze zarządzanej sieci: zasady są wspólne, ale człowiek odpowiedzialny za wynik musi być blisko obiektu.
Mam nawet wrażenie, że za kilka lat będziemy patrzeć na FM przez zupełnie inny zestaw KPI. Nie tylko koszt/m² i SLA, ale z uwagi na zaawansowanie czasowe dużej części nieruchomości, także na koszt ryzyka, dostępność infrastruktury, przewidywalność CAPEX i jego wpływ na wartość nieruchomości.
Bo najtańszy FM jest łatwy do pokazania w tabeli. Znacznie trudniej policzyć cenę FM-u, który okazał się zbyt tani.
Czy FM nadal powinien być traktowany przede wszystkim jako pozycja kosztowa?
Mam wrażenie, że przy większych portfelach nieruchomości takie podejście zdaje się po prostu nie bronić.
Z naszej perspektywy jako firmy FM bardzo często widzimy sytuację, w której właściciel chce „urwać” kilka procent na stawce, a jednocześnie oczekuje pełnej dostępności, kompetentnego zespołu, szybkiej reakcji i odpowiedzialności za obiekt. Tyle że tych rzeczy nie da się bez końca dokładać do coraz niższej ceny. W pewnym momencie matematyka przestaje się spinać.
I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa rola sourcingu. Nie chodzi o to, żeby znaleźć najtańszego wykonawcę. Chodzi o to, żeby znaleźć model, który będzie działał również za dwa czy trzy lata, kiedy pojawią się awarie, rotacja ludzi, dodatkowe wymagania najemców czy zwykła eksploatacja budynku.
Ciekawy jest też wątek skali. Ponad 130 obiektów i kilka podmiotów FM może dać ogromną siłę zakupową, ale sama centralizacja nie rozwiązuje problemu. Technika jest lokalna. Instalacji nie naprawi Excel, a czasu do awarii nie skróci centralny dział zakupów.
Dlatego mikroregiony i łączenie standardów centralnych z lokalną odpowiedzialnością wydają mi się szczególnie interesujące. To trochę jak w dobrze zarządzanej sieci: zasady są wspólne, ale człowiek odpowiedzialny za wynik musi być blisko obiektu.
Mam nawet wrażenie, że za kilka lat będziemy patrzeć na FM przez zupełnie inny zestaw KPI. Nie tylko koszt/m² i SLA, ale z uwagi na zaawansowanie czasowe dużej części nieruchomości, także na koszt ryzyka, dostępność infrastruktury, przewidywalność CAPEX i jego wpływ na wartość nieruchomości.
Bo najtańszy FM jest łatwy do pokazania w tabeli. Znacznie trudniej policzyć cenę FM-u, który okazał się zbyt tani.
Czy FM nadal powinien być traktowany przede wszystkim jako pozycja kosztowa?
Mam wrażenie, że przy większych portfelach nieruchomości takie podejście zdaje się po prostu nie bronić.
Z naszej perspektywy jako firmy FM bardzo często widzimy sytuację, w której właściciel chce „urwać” kilka procent na stawce, a jednocześnie oczekuje pełnej dostępności, kompetentnego zespołu, szybkiej reakcji i odpowiedzialności za obiekt. Tyle że tych rzeczy nie da się bez końca dokładać do coraz niższej ceny. W pewnym momencie matematyka przestaje się spinać.
I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa rola sourcingu. Nie chodzi o to, żeby znaleźć najtańszego wykonawcę. Chodzi o to, żeby znaleźć model, który będzie działał również za dwa czy trzy lata, kiedy pojawią się awarie, rotacja ludzi, dodatkowe wymagania najemców czy zwykła eksploatacja budynku.
Ciekawy jest też wątek skali. Ponad 130 obiektów i kilka podmiotów FM może dać ogromną siłę zakupową, ale sama centralizacja nie rozwiązuje problemu. Technika jest lokalna. Instalacji nie naprawi Excel, a czasu do awarii nie skróci centralny dział zakupów.
Dlatego mikroregiony i łączenie standardów centralnych z lokalną odpowiedzialnością wydają mi się szczególnie interesujące. To trochę jak w dobrze zarządzanej sieci: zasady są wspólne, ale człowiek odpowiedzialny za wynik musi być blisko obiektu.
Mam nawet wrażenie, że za kilka lat będziemy patrzeć na FM przez zupełnie inny zestaw KPI. Nie tylko koszt/m² i SLA, ale z uwagi na zaawansowanie czasowe dużej części nieruchomości, także na koszt ryzyka, dostępność infrastruktury, przewidywalność CAPEX i jego wpływ na wartość nieruchomości.
Bo najtańszy FM jest łatwy do pokazania w tabeli. Znacznie trudniej policzyć cenę FM-u, który okazał się zbyt tani.
W jaki sposób presja cenowa niszczy standardy, a najtańsza oferta na papierze okazuje się w rzeczywistości najdroższym ryzykiem? Sprawdź studium przypadku ogólnopolskiego przetargu obejmującego ponad 8,3 mln metrów kwadratowych powierzchni logistycznych. Dowiedz się, dlaczego bezpieczne wyłonienie wykonawców wymaga odrzucania ofert skrajnych, jak ujednolicić umowy dla niemal setki różnych spółek celowych oraz z jakiego powodu restrykcyjne normy pożarowe NFPA nie mogą pozostawać jedynie pozycją w Excelu.
Spis treści
.avif)
.avif)
.avif)
.avif)
.avif)
%201%20(1).svg){kind=icon}
