Według danych przedstawionych przez ekspertów, tylko co czwarty przedstawiciel przemysłu dobrze ocenia przygotowanie absolwentów do pracy. Szczególnie problematyczna jest umiejętność definiowania i interpretowania tolerancji, która jest jedną z najsłabiej ocenianych kompetencji młodych inżynierów – jako wystarczającą wskazało ją jedynie 26% badanych. Badania przeprowadzone w Austrii, Węgrzech i Turcji pokazują skalę zjawiska: niemal 80% firm z tych krajów doświadczyło opóźnień produkcji związanych z błędami w dokumentacji przygotowanej przez absolwentów. Braki te, ujawniające się dopiero na etapie realizacji, wymuszają na przedsiębiorstwach kosztowne poprawki i wydłużają proces onboardingu nowych pracowników.

Geometria cyfrowa a realia warsztatowe

Problem tkwi w różnicy między modelem ekranowym a fizycznym procesem wytwórczym. Projekt w środowisku CAD może nie wykazywać błędów w symulacji, jednak w praktyce produkcyjnej często okazuje się niewykonalny przy użyciu standardowych narzędzi lub niepotrzebnie kosztowny ze względu na zbyt rygorystyczne tolerancje.

– Pozornie niewielka zmiana geometrii, materiału czy tolerancji może zdecydować o wykonalności części, jej cenie i czasie realizacji. Jeśli młody inżynier poznaje te zależności dopiero przy pierwszych projektach w firmie, nauka odbywa się już w warunkach realnych terminów i kosztów. Dlatego warto skracać dystans między edukacją a przemysłem i dawać studentom informację o konsekwencjach ich decyzji projektowych jeszcze wtedy, gdy mogą swobodnie eksperymentować i uczyć się na kolejnych iteracjach – mówi Małgorzata Kaliszewska z firmy MISUMI, rozwijającej platformę meviy.

Edukacja przez ekspozycję na proces

Badania zaprezentowane podczas konferencji ASEE 2025 potwierdzają, że nawet krótkotrwały kontakt z rzeczywistym procesem wytwórczym zmienia sposób modelowania obiektów przez studentów. Już 15-minutowa demonstracja produkcji sprawiła, że uczestnicy badania inaczej podchodzili do tworzenia modeli w systemach CAD niż grupa kontrolna.

Obecnie technologie cyfrowe pozwalają na przeniesienie tej weryfikacji bezpośrednio do procesu projektowania. Platformy produkcyjne online automatycznie analizują modele 3D pod kątem ograniczeń technologicznych, takich jak zbyt cienkie ścianki czy niedostępne dla narzędzi obszary, jeszcze przed skierowaniem ich do wykonania.

Nowoczesne rozwiązania są w stanie automatycznie ocenić wykonalność projektu, zwrócić uwagę na m.in. zbyt cienkie ścianki, niewłaściwe promienie czy obszary niedostępne dla narzędzia, a także wygenerować wycenę. Student może więc zmienić parametr projektu i od razu sprawdzić rezultaty tej decyzji, zamiast poznawać je dopiero po przekazaniu dokumentacji do wykonawcy. Co ważne w ten sposób myślenie o koszcie staje się częścią projektowania, a nie lekcją odrobioną po fakcie – tłumaczy ekspertka meviy.

Case study: Projekt satelity UPMSat-3

Praktyczne zastosowanie szybkiej informacji zwrotnej sprawdzono przy projekcie satelity UPMSat-3, realizowanym przez Instytut Mikrograwitacji „Ignacio Da Riva” Politechniki w Madrycie. Zespół studencki, zmagając się z ograniczoną dostępnością lokalnych wykonawców i długimi cyklami zakupowymi, wdrożył cyfrową platformę produkcji. Pozwoliło to na automatyczną weryfikację kolejnych wersji konstrukcji w czasie rzeczywistym, eliminując wielodniowe przestoje w komunikacji z dostawcami.

Programy partnerskie i przyszłość kadr

Odpowiedzią na lukę kompetencyjną są systemowe modele współpracy biznesu z uczelniami. Firma MISUMI, po sukcesie programu meviy for Education prowadzonego w Japonii od czerwca 2025 r., uruchomiła w Europie pilotaż Future Engineers Start Here. Projekt skierowany jest do studentów kierunków mechanicznych i robotycznych, oferując im dostęp do profesjonalnych narzędzi wyceny i weryfikacji technologicznej.

Współpraca z uczelniami ma największą wartość wtedy, kiedy pozwala studentom mierzyć się z rzeczywistymi wyzwaniami, a nie tylko z zadaniami przygotowanymi na potrzeby zajęć. W Japonii widzimy, że zespoły studenckie wykorzystują meviy przy projektach, które faktycznie rozwijają na uczelniach – od konstrukcji samochodów wyścigowych po rozwiązania robotyczne. Te doświadczenia były dla nas impulsem, żeby podobny model sprawdzić także w Europie. Chcemy dać studentom możliwość wcześniejszego poznania skutków decyzji projektowych, z którymi za kilka lat będą mierzyć się już jako inżynierowie w przedsiębiorstwach – mówi Nobuyuki Yoshida, dyrektor sprzedaży w MISUMI.

Dla sektora przemysłowego szybsze wdrożenie młodych inżynierów do samodzielnego podejmowania decyzji projektowych oznacza wymierne oszczędności. Redukcja liczby późnych korekt w dokumentacji bezpośrednio minimalizuje ryzyko opóźnień w komercyjnych harmonogramach produkcji.